EEN UNIEK VERHAAL

Waarom componeert Raymond van het Groenewoud een lied voor de vrijwilligers van De Roma? Waarom zingt Helmut Lotti  “Zie ik de lichtjes van De Roma, dan gaat mijn hart wat sneller slaan”? Waarom maakt De Roma zoveel andere emoties los die Vorst-Nationaal, het Sportpaleis of Flanders Expo nooit zullen smaken? Omdat dit een lieu de mémoire is, zoals Serge Simonart het in Humo verwoordt, een plek waar herinneringen van generaties worden opgeslagen.

Cinema Roma is een oude majestueuze zaal die mee de filmgeschiedenis van de stad Antwerpen heeft bepaald. Maar de grote bioscoop was meer dan een gewone cinema. Het was een ontmoetingsplaats met ontspanning voor de ganse buurt. Een variétézaal met spektakelshows, galabals, toneelvoorstellingen en prijsuitreikingen. Iedereen kwam er over de vloer. 

Ook vandaag staat De Roma centraal in het Borgerhoutse buurtleven. Na 20 jaar leegstand is de zaal heropgebouwd door vele vrijwillige handen. En het paleis om de hoek  is - net zoals vroeger - terug een echte volksschouwburg waar iedereen tegen een sociale prijs kan genieten van cultuur en vermaak.

 

400 vrijwilligers

Het verhaal van De Roma is een verhaal van mensen in de grootstad. Een verhaal over betrokkenheid, over inzet, over identificatie, over geloof in een project en in mensen. Over kansen krijgen en gewaardeerd worden. De Roma bewijst dat participatie meer kan zijn dan praten en vergaderen. Nu slepen vrijwilligers niet meer met kruiwagens puin, maar werken ze dagelijks mee om de voorstellingen en concerten mogelijk te maken. Een ontzettend heterogene groep van ruim 400 mensen scheurt tickets, verzorgt de vestiaire, tapt, serveert, spoelt glazen. Ze ontvangen artiesten en koken voor hen, ze maken mensen wegwijs en poetsen de zaal voor en na. Zo’n massale inzet op een intensieve basis is een fenomeen. Deze mensen, met hun warmte en hun charme, zijn de ziel van De Roma.

De Roma, dat zijn wij

Het is een project, een levenswerk dat nooit af zal zijn. We blijven aan de weg timmeren, met veel enthousiasme en engagement. We blijven geloven, hopen, dromen. Geloven in een leefbare, aangename stad waar mensen elkaar ontmoeten en samen dingen beleven. Hopen dat de positieve uitstraling van De Roma en van de  vele andere Borgerhoutse initiatieven, de maatschappij rondom ons verder positief kunnen veranderen. Dromen dat we steeds meer mensen uit hun zetel zullen krijgen, sommigen uit hun sociaal isolement, om te komen genieten van een voorstelling in De Roma, hun Roma.

We wensen iedereen een toekomst met veel respect, verdraagzaamheid en natuurlijk ook veel feestelijke, ontroerende momenten in onze en andere volksschouwburgen. De kwaliteit van de sociale omgeving en relaties is immers bepalend voor onze psychische en lichamelijke gezondheid. We wensen de beleidsmensen en onszelf een open blik, durf en moed om de diverse culturen en uiteenlopende vormen van cultuur een kans te geven om zich verder te ontplooien.

onze vrijwilligers

onze artiesten

ons publiek

“Soms vraag ik me af of de geest van al dat vrijwilligerswerk niet tussen de muren hangt bij een voorstelling. Bravo, doe zo voort, met de inzet en middelen die u hebt.” (een tevreden bezoeker)

“In De Roma wordt op eigenzinnige wijze hoge naast lage cultuur geplaatst en komt een uiterst divers publiek over de vloer.” (Jan Goossens, KVS)

"Hartelijk dank voor de organisatie van het Wayne Shorter concert gisteravond in uw prachtige zaal. De mogelijkheid om op het laatste moment kaarten telefonisch te reserveren zonder vooraf betaling is in Nederland ongekend en ik wil u bij deze graag laten weten dat ik deze mogelijkheid enorm heb gewaardeerd. De gemoedelijkheid van het publiek en vooral ook van de medewerkers is heerlijk om mee te maken vanuit het overgeorganiseerde Holland, waar een concert als dit met zoveel publiek altijd plaatsvind met allerlei "security" mensen, die zich overal mee bemoeien. Wat een fantastische sfeer in uw zaal, laat het nog lang zo gezellig Vlaams blijven!" (tevreden noorderburen)

“In De Roma gebeurde wat in een normale democratie altijd zou moeten gebeuren: totaal verschillende mensen die samenkomen, die niet zeuren, geen gedoe over perceptie, maar iets dóén.” (Stijn Tormans, Knack)

stripes
stripes